Στο ελληνικό ισχύον δίκαιο (Οικογενειακό δίκαιο -Αστικός Κώδικας) ρυθμίζονται τέσσερα είδη διαζυγίου:
1) Διαζύγιο κατ’ αντιδικία (δυνάμει του άρθρου 1439 εδ. α’ , β’ του Αστικού Κώδικα-Οικογενειακό Δίκαιο). Καθένας από τους συζύγους μπορεί να ζητήσει με αγωγή στο αρμόδιο κατά τόπον δικαστήριο (ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ) την έκδοση απόφασης διαζυγίου, όταν οι μεταξύ τους σχέσεις έχουν κλονισθεί τόσο ισχυρά, από λόγο που αφορά το πρόσωπο κάποιου εκ των συζύγων, ώστε βάσιμα η εξακολούθηση της έγγαμης σχέσης να είναι αφόρητη για τον ενάγοντα.
2) Διαζύγιο διετούς διάστασης ( λανθασμένα γνωστό από τα μέσα ενημέρωσης ως αυτόματο διαζύγιο) . Ρυθμίζεται βάσει της ως άνω διάταξης του άρθρου 1439 εδ. γ’ του Αστικού Κώδικα. Εφόσον οι σύζυγοι βρίσκονται σε διάσταση συνεχώς για δύο (2) τουλάχιστον συνεχόμενα χρόνια, ο κλονισμός τεκμαίρεται αμάχητα και το διαζύγιο μπορεί να ζητηθεί και να εκδοθεί, έστω και αν ο λόγος του κλονισμού αφορά στο πρόσωπο του ενάγοντος.
3) Συναινετικό διαζύγιο ( άρθρο 1441 του Αστικού Κώδικα). Βάσει της ανωτέρω διάταξης οι σύζυγοι μπορούν να λύσουν το γάμο τους με κοινή συμφωνία , εφόσον έχει διαρκέσει τουλάχιστον έξι (6) μήνες πριν από την κατάρτιση της συμφωνίας υπογράφοντας και υποβάλλοντας στο αρμόδιο δικαστήριο ιδιωτική συμφωνία περί λύσης του γάμου και ιδιωτική συμφωνία σχετικά με την επιμέλεια, επικοινωνία και διατροφή των ανηλίκων τεκνών (εφόσον υπάρχουν τέκνα) και
4) Διαζύγιο λόγω αφάνειας, το οποίο ρυθμίζεται από το άρθρο 1440 του Αστικού Κώδικα το οποίο ορίζει ότι καθένας από τους συζύγους μπορεί να ζητήσει το διαζύγιο, όταν ο άλλος σύζυγος έχει κηρυχθεί σε αφάνεια.